Selamlar Sevgili İzleyicilerim :)
Bir görünüp bir kayboluyorum. "Neden oluyor bilmiyorum!" desem yalan olur aslında. Makul bir sebebim var. Dinlenceye çekildim. Sabah erkenden eşimi işine yolcu ediyorum. Sonra iş güç biraz, hemen ardından oturuyorum pc başına... O haber senin bu blog benim nasıl öğlen oluyor anlamıyorum. Ezanı dinliyorum bir güzel. Vakitleri ezanla ayırt ediyorum ve bu beni hayli rahatlatıyor. Bazen güzel bir kahvaltı hazırlıyorum en afillisinden. Şöyle biraz şımartıyorum kendimi. Çok zaman da yalnız olduğumu hatırlayıp ayak üstü geçiştiriyorum. Hatta bazen yalnızlıktan ağlıyorum da diyebilirim :(. Canım evde olmayınca bendeki tüm enerji bitik durumda oluyor. "Alışırsın buna da..." diyorlar ama... Ben onsuzluğa alışmak istiyor muyum hiç sormuyorlar ;).Ama bugünü sorarsanız, buradaki postta da bahsettiğim gibi, harika başladım. Çok şükür...
Bir de çekiliş heyecanı olunca...
Değmeyin keyfime...
