Bildiğiniz üzere yakın zamanda bir tatil yaptığımı söylemiştim. Evet ! Kafa dinlemelik bir tatile çıktım. Dinleyebildim mi? Ehh... Ben nereye gitsem yoğunluğumu oraya götüren biriyim. Anneme benzedim de diyebilirim :)
Eşimle birlikte planladığımız haftasonu tatili suya düşünce, oturup sil baştan bir plan yapmam gerekti. Hadi bismillah deyip, gideceğim gün dahil, iki hafta boyunca her türlü işimi halletmeye çalıştım ve nihayet o otobüse bindim. Nasıl olduğunu anlamak biraz uzun sürdü ama benim yanımda yoğunluğumla yolculuk ettiğim otobüsten indikten hemen sonra ortaya çıkacaktı :)
Ayrılıklar eşim ve benim için zulümdür ! Tam olarak böyle. Evleneli onüç ay kadar olup, bu süreçte onsuz dört kez yolculuğa çıktım. Şartlar gerektirdi de diyebiliriz. O AŞTİ bize daralırdı bu vedalarda. Uçak yolculuğunu sevmediğim ve dahi fobim olduğu için pek yakınımdaki havalimanına uğramaz, her defasında uzun yolları yoldaş edinirim kendime. E reva mı bu bize? Hayır tabii... Ben otobüs yolculuğunda hastalanıyorum bir kere! Hem de en sıkıntılısından. Elhamdulillah, bu sefer hastalanmadım. Ayrılırken bir yanımı bıraktım Ankara'da ama O'nun bana geleceği Pazar gününü iple çektim. Ve bir haftasonu olmasa da Pazar'ın tadını çıkarabildik.
